[ad_1]

منبع نشت به راحتی قابل مشاهده بود. تکه های سنگ رگولیت به اندازه سنگ در چندین قسمت از حلقه پنجه سر لور ، که تا حدی باز است ، بیرون زده است. فلپ باید به مواد نفوذ کند ، اما نه در خارج. به گفته بو Bierhaus ، دانشمند برجسته در TagSam Logsheed Martin ، هیچ چیزی مانند این در هنگام آزمایش رخ نداده است ، که شامل شبیه سازی شرایط نزدیک به صفر G با استفاده از مواد شبیه سنگ سنگ است. فرم جمع آوری “من نمی توانم به چیزی فکر کنم که بتواند از جمع شدن ذرات جلوگیری کند [inside the Tagsam head]با این تفاوت که دیگر جایی در مسافرخانه باقی نمی ماند. ” “از آنجا که دیگر جایی در داخل نبود ، او سقوط کرد.”

چطور ممکن است سر تاگام اینقدر پر شود؟ از آنجا که قبل از ورود OSIRIS-REx سطح بنو برای دانش آموزان یک رمز و راز بود برای بررسی دقیق تر ، Bierhaus و دیگر مهندسان Lockheed مجبور شدند سر جمع کننده خود را برای پرش و مکیدن انواع مختلفی از سطوح مانند سخت بسته بندی شده طراحی کنند. کوچه شن برای نرمتر از ساحل شنی خوب. قبل از اینکه تیم بتواند بنو را از نزدیک ببیند ، آنها سطح آن را بر اساس سیارک 25103 ایتوکاوا ، که در سال 2005 توسط اولین ماموریت هایابوسا ژاپن منتشر شد ، مدل کردند. اد بشور ، معاون سابق رئیس تحقیقات ، که اکنون از دانشگاه آریزونا بازنشسته شده است ، گفت: “ما اساساً امیدوار بودیم که یک سطل بزرگ شن و ماسه بدست آوریم.” در عوض ، به نظر می رسد عکسهایی از سطح بنو که توسط دوربینهای OSIRIS-REx قبل از لمس و حرکت گرفته شده است ، یک مین از سنگها و تخته سنگهای تیز را نشان می دهد.

اما بنو شگفتی های بیشتری داشت. در واقع ، بر اساس برگشت عمیق تگسام ، به نظر نمی رسید که مواد سطح سخت باشد. در محیط ریز جاذبه سیارک ، مانند یک مایع چسبناک رفتار می کرد ، هزاران توپ در جاذبه کم می پرند و پراکنده می شوند. Bierhaus می گوید: “اگر آن را فشار دهید ، جابجا می شود و به طریقی حرکت می کند که نمی توانیم انتظار داشته باشیم.”

سر بدون مقاومت زیادی در چند اینچ سطح اول نفوذ کرد. این همان چیزی است که مورو می گوید: “وسط سر تاگام را از قبل بارگذاری کرده و بعد از آنکه گاز منفجر شد ، بلافاصله همه چیز به سرم فرو رفت.” همانطور که شانه نیم متر دیگر از سطح در حال عقب کشیدن ادامه داشت ، سنگ سنگ بیشتر می تواند مسدود شود. وی ادامه داد: “هر وقت عقب می رفتیم ، سرمان پر می شد.” مورو می گوید ، احتمال دیگر ، با توجه به ماده سطح شگفت آور چسبناک ، این است که مقیاس های نرم و پلاستیکی سنگ سنگ در شکاف دریچه Mylar گودال می شوند و از نفوذ به سر باز می مانند.

هنوز هم در ستاد خبرهای خوبی بود. بیست تا 30 دقیقه پس از اینکه فضاپیما حرکت شانه Tagam خود را متوقف کرد ، به نظر می رسد که نشت مواد متوقف شده است. مورو گفت: “هر وقت دست خود را تکان می دادیم ، چیزهایی را تکان می دادیم.” تیم اکنون دستور داد کشتی آرام شود ، برای برقراری ارتباط آسان به زمین اشاره کرده و دست خود را در جای خود پارک کند. این تیم همچنین مانور اندازه گیری انبوه آینده را لغو کرد ، که به طولانی شدن بازوی تاگام و چرخاندن فضاپیما نیاز داشت ، عملی که احتمال دارد بقایای 360 درجه از سر را پراکنده کند.

تیم با اطمینان از اینکه تگام تنها بخشی از گزش بزرگ او را مسدود کرده است ، به س followingال زیر ادامه داد: با این فرض که سر هنگام پرتاب از بنو مملو از مواد بود و نشت آن بیشتر به دلیل حرکت شانه بود ، چه مقدار از نمونه گم شده است؟ آیا حداقل 60 گرم برای برداشت باقی مانده است؟

برای پاسخ به این سوالات بدون مانور اندازه گیری ، پنج تیم متعهد شدند که ارزیابی ها را با استفاده از تکنیک های جایگزین انجام دهند. یک گروه تصاویر با وضوح بالا از منطقه فرود ، در کنار مقیاس های فردی را تجزیه و تحلیل کردند تا چند گرم جمع آوری شود. آنها محاسبه کردند که صدها بود گروه دیگری پس از لمس ، عکس های Tagam را بررسی کردند و به راه افتادند و به منطقه قابل مشاهده او (حدود 40 درصد ظرف) نگاه کردند تا حجم بقایای داخل را ارزیابی کنند. انسداد نوری که در صفحه زنگ دار خارج از ظرف مشاهده می شود ، نشانه دیگری از پر شدن کپسول را نشان می دهد. یک تیم محاسبه کرد که مواد سنگی گیر شده در درب Mylar در ده گرم است – برای تهیه نمونه لازم به تنهایی کافی نیست ، اما پاداش قابل توجهی دارد. تیم دیگری با استفاده از تکنیک های جدید تصویربرداری سه بعدی ، اندازه و جرم صدها ذره نمایش داده شده را که در طی یک عکسبرداری 10 دقیقه ای بلافاصله پس از حرکت شانه تاگام فرار کرده اند ، محاسبه کرد و متوجه شد که ده ها گرم از دست رفته است – “مقدار مناسب”. آدام ، مهندس اصلی ناوبری نوری مأموریت ، اما “ما احتمالاً کوچکترین ماده ای را که می توانست از طریق این شکاف ها نجات یابد ، از دست دادیم.”

[ad_2]

منبع: sadeh-news.ir