[ad_1]

به این صحنه فکر کنید از فیلم برای سال 2014 ، ماشین سابق: یک مرد دیوانه جوان ، کالب ، در یک نور کم با یک فموبوت کم پوش روبرو است ، کیوکو. ناتان ، یک ربات گرای درخشان ، مستی لج می کند و بی ادبانه به کالب می گوید با چکمه کیوکو برقص. برای شروع کار ، ناتان با شروع به پخش دیسکوی کلاسیک “پایین بیایید شنبه شب” الیور چیتام ، یک صفحه دیواری را فشار داده و چراغ های اتاق به یک رنگ قرمز وهم آور تبدیل می شوند. کیوکو – که به نظر می رسد قبلاً این کار را انجام داده است – در سکوت شروع به رقصیدن می کند و ناتان در یک قطعه پیچیده از نظر رانش لگن به خلق رباتیک خود می پیوندد. این صحنه نشان می دهد که ناتان ربات خود را با قابلیت های دیسکو خلق کرده است ، اما چگونه رقص کیوکو را رقص و چرا رقم زد؟

ماشین سابق ممکن است به این س answerالات پاسخ ندهد ، اما صحنه به یک منطقه در حال ظهور تحقیقات رباتیک اشاره دارد: رقص رقص. قطعاً طراح رقص تصمیم گیری در مورد چگونگی حرکت بدن در فضا و زمان است. در اصطلاح رقص ، رقص به معنای بیان الگوهای حرکتی برای یک زمینه خاص است ، معمولاً به جای مفید بودن ، برای بیانگری بهینه می شود. همسو بودن با رقص و رقص جهان به معنای یادآوری نحوه حرکت و تعامل افراد در یک محیط پیچیده و پر از فناوری است. رباتیک کوریو (یعنی افراد رباتیک که به صورت رقابتی کار می کنند) بر این باورند که ترکیب حرکات رقص در رفتار ماشینی باعث می شود ربات ها کمتر شبیه داستان های صنعتی باشند ، اما درعین حال زنده تر ، همدل تر و با دقت بیشتری عمل می کنند. چنین مداخله میان رشته ای می تواند ارتباط و کار با روبات ها را تسهیل کند – با توجه به تکثیر آنها در زمینه های مصرف کننده ، پزشکی و نظامی ، این کار چندان مهمی نیست.

در حالی که مراقبت از حرکت بدن برای رقص و رباتیک ضروری است ، اما از نظر تاریخی رشته ها به ندرت با هم همپوشانی دارند. از یک طرف ، شناخته شده است که سنت رقص غربی به طور کلی یک سنت ضد عقلی را حفظ می کند که علاقه مندان به تحقیقات بین رشته ای را با چالش های بزرگی روبرو می کند. جورج بالانچین ، بنیانگذار مشهور باله نیویورک ، به رقاصان خود معروف گفت: “فکر نکن عزیزم ، این کار را بکن.” در نتیجه این نوع فرهنگ ، کلیشه رقصنده ها به عنوان بدن های بندگی که بهتر از شنیده شدن دیده می شوند متأسفانه مدتهاست که کلسیفیه شده است. در همین حال ، رشته علوم کامپیوتر – و رباتیک به عنوان یک توسعه – مشکلات بدنی قابل مقایسه ، هرچند متفاوت را نشان می دهد. همانطور که سایمون براون ، روحا بنیامین و دیگران جامعه شناسان نشان داده اند ، تاریخچه طولانی در فن آوری های نوظهور وجود دارد که بدن انسان را فقط به عنوان اشیا of مشاهده و حدس تعریف می کنند. نتیجه این امر ادامه اقدامات نژادپرستانه ، شبه علمی مانند فرنولوژی ، نرم افزار خواندن خلق و خو و هوش مصنوعی است که ادعا می کنند می دانند که آیا شما همجنسگرا هستید و از نظر چهره چگونه ظاهر می شوید. بدن برای دانشمندان کامپیوتر یک مشکل است. و پاسخ جذاب در زمینه “راه حل” های فنی است که به دنبال خواندن اجسام بدون بازخورد قابل توجه صاحبان آنها است. یعنی اصرار بر اینکه اجساد دیده شوند اما شنیده نشوند.

با وجود تقسیم بندی تاریخی ، شاید در نظر گرفتن متخصصان رباتیک به عنوان طراح رقص از یک نوع تخصصی و تصور اینکه ادغام تنظیم رقص و رباتیک می تواند برای هر دو زمینه مفید باشد ، خیلی بزرگ نباشد. معمولاً حرکت ربات ها برای رقصندگان از نظر معنا و هدف مورد مطالعه قرار نمی گیرد ، اما رباتیک و طراحان رقص با همان مشکلات اساسی مشغول هستند: بیان ، گسترش ، نیرو ، فرم ، تلاش ، تلاش و نیرو. امی لاویرز ، تحلیلگر مجاز حرکت و بنیانگذار آزمایشگاه رباتیک ، اتوماسیون و رقص (RAD) سند ملی با حمایت مالی بنیاد علمی. هنگامی که ربات ها برای تعیین رفتار ربات ها به صورت رقابتی کار می کنند ، در مورد چگونگی حرکت صریح بدن انسان و غیرانسانی در زمینه صمیمی یکدیگر تصمیم می گیرند. این تفاوت با پارامترهای سودمندی دارد که بیشتر تحقیقات رباتیک را هدایت می کند ، جایی که بهینه سازی مهم است (آیا ربات وظیفه خود را انجام می دهد؟) ، و معنای حرکت دستگاه چیست یا باعث می شود کسی تأثیر قابل مشاهده ای نداشته باشد.

مادلین گنون ، بنیانگذار استودیوی تحقیقاتی AtonAton ، پیشگام در مطالعه بیان گرایی ربات است. مجمع جهانی اقتصاد آن ، نصب آن را سفارش داد ، دست ها، امکانات رباتیک کوریو را هم در نظر رقص درخشان و هم در زمینه مهندسی مکانیک ابتکاری نشان می دهد. این قطعه متشکل از 10 بازوی ربات است که در پشت یک صفحه شفاف قرار گرفته اند ، هر کدام به شدت روشن و روشن هستند. این سلاح ها یادآور طراحی تولید فیلم های تکنو-دوستوپی مانند است شبحی در پوسته. چنین بازوهای رباتیک برای انجام کارهای تکراری طراحی شده اند و معمولاً برای موارد سودمند مانند نقاشی شاسی خودرو استفاده می شوند. و هنوز کی دست ها فعال شده است ، بازوهای رباتیک آن هیچ یک از ریتم های تکراری مورد انتظار و خط تولید را نشان نمی دهند ، اما در عوض زنده به نظر می رسند ، هر کدام به صورت جداگانه حرکت می کنند تا به صورت متحرک با محیط اطراف خود تعامل داشته باشند. حسگرهای عمق ، نصب شده در پایه سکوی ربات ، حرکت مشاهدات انسان را در فضا ردیابی می کنند ، فاصله ها را اندازه گیری می کنند و به طور تکراری به آنها پاسخ می دهند. این داده های ردیابی در کل سیستم رباتیک توزیع می شود ، به عنوان یک نمای مشترک برای همه ربات ها عمل می کند. وقتی عابران به اندازه کافی به یکی از دستهای ربات نزدیک شوند ، “نزدیک” به نظر می رسد ، “سر” خود را در جهت محرک ها کج می کند و سپس برای روشن شدن نزدیک می شود. این حرکات ساده و ظریف برای هزاران سال توسط عروسک گردان ها برای آبیاری اشیا objects با حیوان مورد استفاده قرار گرفته است. در اینجا یک اثر تجمعی از انجام وجود دارد دست ها آنها کنجکاو و بسیار زنده به نظر می رسند. این رقص های کوچک جلوه ای از شخصیت و هوش را نشان می دهد. آنها تفاوت عملکردی بین ترتیب تصادفی ربات های صنعتی و حرکت های هماهنگ رفتار بسته هوشمند هستند.

[ad_2]

منبع: sadeh-news.ir