چگونه جهان ها می توانند متورم و برخورد کنند


آنچه فراتر از آن نهفته است همه چیزهایی که می توانیم ببینیم؟ سوال ممکن است بی پاسخ به نظر برسد. با این حال ، برخی از کیهان شناسان پاسخی دارند: جهان ما یک حباب است. فراتر از آن ، هنوز جهان حباب وجود دارد ، همه غرق در دریایی همیشه در حال انبساط و انرژی دهنده – مولتی ورس.

ایده قطبی است. برخی از فیزیکدانان برای توضیح اینکه چرا حباب ما بسیار خاص به نظر می رسد (فقط برخی از حباب ها می توانند زندگی را از بین ببرند) از چندرسانه استفاده می کنند ، در حالی که دیگران نظریه عدم پیش بینی قابل پیش بینی را رد می کنند (زیرا این پیش بینی همه جهان ممکن است). اما برخی از محققان انتظار دارند که آنها هنوز آنقدر هوشمند نبوده اند که بتوانند عواقب دقیق این تئوری را درک کنند.

در حال حاضر تیم های مختلف در حال ایجاد روش های جدید برای نتیجه گیری دقیقاً چگونگی حباب های چند وجهی هستند و هنگام برخورد این جهان حباب چه اتفاقی می افتد.

جاناتان بردن ، کیهان شناس از دانشگاه تورنتو که درگیر این تلاش است ، گفت: “این شلیک طولانی است.” اما گفت که این جستجوی شواهد “چیزی است که شما فکر می کردید هرگز نمی توانید آزمایش کنید”.

فرضیه چندرسانه ای ناشی از تلاش برای درک تولد جهان خودمان است. در ساختار مقیاس بزرگ جهان ، نظریه پردازان علائمی از رشد انفجاری در هنگام تولد فضا می بینند. در اوایل دهه 1980 ، همزمان با بررسی فیزیكدانان در مورد چگونگی شروع فضا و متوقف كردن تورم ، تصویر نگران کننده ای پدید آمد. محققان متوجه شده اند که اگرچه ممکن است فضا در اینجا (در جهان حباب ما) و آنجا (در حباب های دیگر) متوقف شود ، اما اثرات کوانتومی باید بیشتر فضا را باد کند ، ایده ای که به عنوان تورم دائمی شناخته می شود.

تفاوت بین جهان بالون و محیط آنها به انرژی فضا برمی گردد. وقتی فضا تا آنجا که ممکن است خالی باشد و نمی تواند انرژی بیشتری از دست بدهد ، در فضایی وجود دارد که فیزیکدانان آن را خلا “” واقعی “می نامند. به یک توپ روی زمین افتاده فکر کنید – دیگر نمی تواند بیفتد. اما سیستم ها همچنین می توانند حالت خلا false “کاذب” داشته باشند. یک توپ را در یک کاسه روی میز تصور کنید. توپ می تواند کمی بپیچد در حالی که کم و بیش در جای خود می ماند. اما یک فشار کافی به اندازه کافی او را روی زمین می کشد – در یک خلا واقعی.

در زمینه کیهان شناسی ، فضا را می توان به همین ترتیب در یک حالت خلا false کاذب فرو برد. ذره ای از خلا false کاذب گهگاه در خلا true واقعی آزاد می شود (احتمالاً با یک واقعه کوانتومی تصادفی) و این خلا true واقعی مانند یک حباب تورم به بیرون متورم می شود ، و در فرآیندی به نام انرژی اضافی خلا false کاذب ، در فرآیندی به نام پوسیدگی خلاuum کاذب جشن می گیرد. . این روند ممکن است فضای ما را با یک صدا شروع کرده باشد. هیرانیا پیریس ، کیهان شناس در دانشگاه کالج لندن گفت: “حباب خلا ممکن است اولین واقعه در تاریخ جهان ما باشد.”

اما فیزیکدانان در تلاشند تا نحوه رفتار حباب های خلا را پیش بینی کنند. آینده بالون به جزئیات بی شماری که جمع آوری می شود بستگی دارد. حباب ها نیز به سرعت تغییر می کنند – دیواره های آنها هنگام پرواز به بیرون به سرعت نور نزدیک می شوند – و با تصادفی مکانیکی کوانتومی و لرزشی مشخص می شوند. فرضیات مختلف در مورد این فرایندها پیش بینی های متناقضی را ارائه می دهند ، بدون اینکه راهی برای بیان اینکه کدام یک از آنها شبیه واقعیت است ، داده شود. برادن گفت: انگار چیزهای زیادی را برداشته اید که فیزیکدانان با آن روبرو هستند و آنها را با هم مخلوط می کنید و می گویید: “بروید و بفهمید چه خبر است”.

از آنجا که آنها نمی توانند حباب های خلا real واقعی را در چند منظوره ایجاد کنند ، فیزیکدانان به دنبال آنالوگ های دیجیتالی و فیزیکی هستند.

یک گروه اخیراً از یک شبیه سازی ساده رفتاری شبیه بالون خلاuum را مجبور کرده است. محققان ، از جمله جان پرسکیل ، فیزیکدان برجسته نظری در انستیتوی فناوری کالیفرنیا ، با ” [most] همانطور که اشلی میلستد ، همکار نویسنده آن ، گفت: یک نسخه کودک از این مشکل است که فکرش را می کنید: یک ردیف با حدود 1000 پیکان دیجیتالی که می تواند به سمت بالا یا پایین باشد. محلی که یک رشته پیکان عمدتا به سمت بالا با یک رشته پیکان به طور عمده رو به پایین روبرو می شود ، یک دیوار بادکنک را نشان می دهد و با چرخاندن فلش ، محققان می توانند دیوارهای بالون را حرکت داده و با هم برخورد کنند. تحت شرایط خاص ، این مدل رفتار سیستمهای پیچیده تر در طبیعت را کاملاً تقلید می کند. محققان امیدوار بودند که از آن برای شبیه سازی پوسیدگی خلا کاذب و برخورد حباب استفاده کنند.

در ابتدا ، نصب ساده واقعاً عمل نکرد. هنگامی که دیواره های بالون با هم فرو می ریزند ، کاملاً برمی خیزند ، بدون اینکه پژواک پیچیده یا نشتی ذرات (به صورت فلش های معکوس در امتداد خط به هم بخورد). اما پس از افزودن برخی از پیشرفتهای ریاضی ، تیم شاهد برخورد دیوارهایی بود که از آنها ذرات انرژی ساطع می شد – با خشونت بیشتر برخورد ، ذرات بیشتری به نظر می رسید.


منبع: sadeh-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>